Fredrik Reinfeldt

Fredrik Reinfeldt
Data i miejsce urodzenia	4 sierpnia 1965 Österhaninge
Premier Szwecji
Okres urzędowania	od 6 października 2006
Przynależność polityczna	Umiarkowana Partia Koalicyjna
Poprzednik	Göran Persson
Przewodniczący Partii Umiarkowanej
Okres urzędowania	od 25 października 2003
Poprzednik	Bo Lundgren
Przewodniczący Rady Europejskiej
Okres urzędowania	od 1 lipca 2009
Poprzednik	Jan Fischer
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

John Fredrik Reinfeldt (ur. 4 sierpnia 1965 w Österhaninge) – szwedzki polityk, przewodniczący Umiarkowanej Partii Koalicyjnej od 2003, premier Szwecji od 6 października 2006.

[edytuj] Młodość i edukacja

Fredrik Reinfeldt urodził się w 1965 w Österhaninge w gminie Haninge w regionie sztokholmskim jako najstarszy z trojga braci. Niedługo po jego narodzinach rodzina przeniosła się do Londynu, gdzie jego ojciec został konsultantem w firmie Shell. Po powrocie do kraju Reinfeldtowie zamieszkali w miejscowości Handen w gminie Haninge, a następnie w północnozachodniej dzielnicy Sztokholmu, Bromsten. W 1976 rodzina przeprowadziła się do Täby.

Reinfeldt po zakończeniu szkoły średniej odbył służbę wojskową oraz ukończył kurs kadetów w szkole w Umeå. W 1990 ukończył Uniwersytet w Sztokholmie z tytułem magistra biznesu i ekonomii.

W 1991 poślubił Filippę Holmberg, również polityka Partii Umiarkowanej. Jego żona w latach 90. XX w. zajmowała różne stanowiska w Radzie Miejskiej Sztokholmu oraz Radzie Regionu Sztokholmskiego, a w latach 2005–2006 była przewodniczącą rady gminy Täby. Reinfeldt ma troje dzieci: córkę Elbę oraz synów Gustafa i Erika.

[edytuj] Kariera polityczna

Fredrik Reinfeldt w 1983 wstąpił do Umiarkowanej Ligi Młodzieży, organizacji młodzieżowej Partii Umiarkowanej. W 1987 został jej przewodniczącym w Täby, a w 1990 w Sztokholmie. W 1988 objął funkcję sekretarza w Radzie Regionu Sztokholmskiego. W 1991 wziął udział w wyborach parlamentarnych, zwycięskich dla Partii Umiarkowanej i dostał się do Riksdagu. Przewodniczący Partii Umiarkowanej Carl Bildt stanął wówczas na czele rządu.

[edytuj] Lider młodzieżówki

W 1992 Fredrik Reinfeldt został wybrany przewodniczącym Umiarkowanej Ligi Młodzieży. Na kongresie w mieście Lycksele pokonał dotychczasowego przewodniczącego Ulfa Kristerssona stosunkiem głosów 58 do 55. Bitwa w Lycksele, jak sam później określił to zdarzenie, była decydującym momentem w jego karierze politycznej. W latach 1995–1997 Reinfeldt stał na czele Wspólnoty Demokratycznej Młodzieży Europy, organizacji skupiającej młodzieżówki partii konserwatywnych i chrześcijańsko-demokratycznych.

Jako lider Umiarkowanej Ligi Młodzieży, Reinfeldt początkowo wspierał politykę rządu premiera Carla Bildta. Później zmienił swoje stanowisko i był coraz bardziej krytyczny wobec liderów partii. W 1993 napisał książkę pt. "Det sovande folket" (Śpiący naród), w której poddał krytyce model szwedzkiego państwa opiekuńczego i wezwał do przeprowadzenia liberalnych zmian. Po porażce wyborczej Partii Umiarkowanej w wyborach w 1994, publiczne skrytykował partyjne kierownictwo, które według niego przejęło zbyt duże wpływy w strukturach partii.

W 1995 Reinfeldt opublikował kolejną książkę, zatytułowaną "Nostalgitrippen" (Nostalgiczna podróż), w której skrytykował głównych polityków Partii Umiarkowanej, w tym także Bildta. W lutym 1995 Reinfeldt z powodu swojej ostrej krytyki utracił stanowisko lidera Umiarkowanej Ligi Młodzieżowej. W strukturach partii był marginalizowany i nie sprawował żadnych istotnych funkcji. Sytuacja zmieniła się w 1999, gdy Bildta na stanowisku lidera Partii Umiarkowanej zastąpił Bo Lundgren. Od 2001 do 2002 Reinfeldt był przewodniczącym parlamentarnej Komisji Sprawiedliwości.

[edytuj] Lider Partii Umiarkowanej

Liderzy Sojuszu dla Szwecji w czasie kampanii wyborczej w 2006.

W wyborach parlamentarnych we wrześniu 2002 Partia Umiarkowana poniosła dotkliwą porażkę, zdobywając tylko 55 mandatów w 349-osobowym Riksdagu, co wymusiło zmianę przywództwa. W nowym parlamencie Reinfeldt objął stanowisko lidera klubu parlamentarnego Partii Umiarkowanej. 25 października 2003 został jednogłośnie wybrany jej nowym przewodniczącym.

Pod przywództwem Reinfeldta Partia Umiarkowana na nowo określiła swoje miejsce na scenie politycznej, kierując się bardziej w stronę centrum. Odzwierciedleniem tego miała być jej nowa nieoficjalna nazwa, Nowa Partia Umiarkowana (De Nya Moderaterna), podkreślająca zerwanie z przeszłością. Partia Umiarkowana zrezygnowała z ostrej krytyki szwedzkiego państwa opiekuńczego, a opowiedziała się za jego stopniową zmianą. Postulowała obniżki podatków dla klasy niższej i średniej (zamiast dla najbogatszych) oraz aktywizację bezrobotnych poprzez redukcję zasiłków i pomocy socjalnej.

31 sierpnia 2004 liderzy czterech partii centroprawicowych powołali wspólną koalicję wyborczą Sojusz dla Szwecji (Allians för Sverige). W jej skład obok Partii Umiarkowanej weszła również Partia Centrum, Ludowa Partia Liberałów oraz Chrześcijańska Demokracja. Celem sojuszu było zwycięstwo w wyborach parlamentarnych w 2006. Wybory odbyły się 17 września 2006. Sojusz dla Szwecji zdobył 178 mandatów i pokonał koalicję wyborczą Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej premiera Görana Perssona (171 mandatów)^[1][2].

[edytuj] Premier

Premier Fredrik Reinfeldt z prezydentem George'em W. Bushem, Waszyngton, maj 2007.

Po zwycięskich wyborach, Fredrik Reinfeldt 4 października 2006 został desygnowany na stanowisko premiera przez przewodniczącego parlamentu Pera Westerberga^[3]. Następnego dnia Riksdag zaakceptował jego kandydaturę stosunkiem głosów 175 za i 169 przeciw. 6 października 2006 Reinfeldt został oficjalnie zaprzysiężony na stanowisku premiera.

Zaraz po zaprzysiężeniu, rządem premiera Reinfeldta wstrząsnęła seria skandali. Już nazajutrz, 7 października 2008 wyszło na jaw, że nowa minister handlu zagranicznego Mari Borelius oraz minister kultury Cecilia Stegö Chilò, zatrudniały nielegalnie pomoc domową (gosposie i nianie), nie płacąc z tego tytułu żadnych podatków^[4]. 11 października 2008 w mediach ujawniono, że minister Borelius, minister Stego Chilo oraz minister ds. migracji i polityki azylowej Tobias Billström, nie płacili abonamentu telewizyjnego przez odpowiednio: 2 miesiące, 16 i 10 lat^[5]. Następnego dnia przeciw trzem ministrom zostało wszczęte postępowanie finansowo-administracyjne. 14 października 2008 ze stanowiska ministra zrezygnowała Borelius^[6], a 16 października 2008 Stego Chilo^[7]. Prasa międzynarodowa nazwała aferę mianem "Nannygate".

W polityce zagranicznej rząd premiera Reinfeldta prowadzi politykę proamerykańską. Partia Umiarkowana, podobnie jak amerykańska Partia Republikańska jest członkiem Międzynarodowej Unii Demokratycznej, organizacji zrzeszającej partie konserwatywne i chrześcijańsko-demokratyczne. 15 maja 2007 Reinfeldt odbył pierwszą podróż do USA jako premier. W jej trakcie spotkał się z prezydentem George'em W. Bushem^[8] oraz gubernatorem Kalifornii Arnoldem Schwarzeneggerem^[9]. Premier prowadzi także bardzo aktywną politykę na forum UE. Rząd Szwecji wraz z Polską był inicjatorem programu Partnerstwa Wschodniego^[10]. Wspiera również wejście Szwecji do NATO.

Premier Reinfeldt w czasie marszu Sztokholm Pride w sierpniu 2007.

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Profil na oficjalnej stronie rządu
• "Profile: Fredrik Reinfeldt", BBC News, 18 września 2006.

p • d • e Premierzy Szwecji De Geer, Sr. • Posse • Thyselius • Themptander • G. Bildt • Åkerhielm • Boström • von Otter • Boström • Ramstedt • Lundeberg • Staaff • Lindman • Staaff • Hammarskjöld • Swartz • Edén • Branting • De Geer, Jr. • von Sydow • Branting • Trygger • Branting • Sandler • Ekman • Lindman • Ekman • Hamrin • Hansson • Pehrsson-Bramstorp • Hansson • Erlander • Palme • Fälldin • Ullsten • Fälldin • Palme • Carlsson • C. Bildt • Carlsson • Persson • Reinfeldt

p • d • e Szefowie państw i rządów Europy Szefowie państw Albania • Andora (1, 2) • Austria • Belgia • Białoruś - Bośnia i Hercegowina (1, 2, 3) • Bułgaria • Chorwacja • Cypr[1] • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo[2] • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino (1, 2) • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy Państwa nieuznawane: Naddniestrze[1] Szefowie rządów Albania • Andora • Austria • Belgia • Białoruś • Bośnia i Hercegowina • Bułgaria • Chorwacja • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy ↑ 1,0 1,1 Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu ↑ Republika Kosowa jest obecnie uznawana przez 56 ze 192 państw członkowskich ONZ, 22 z 27 państw członkowskich UE, w tym przez Polskę, oraz 22 z 26 państw członkowskich NATO (stan na 6 marca 2009)